Author: Ampol Jane

ไทยหมู่เฮา เคยมีคนบอกว่า เดี๋ยวนี้ปั๊มน้ำมันแทบทุกแห่งในกรุงเทพฯ คืออาณานิคมของคนอีสาน ไม่แต่เท่านั้นซาอุฯ ทั้งประเทศ คนอีสานแทบจะย่ำเม็ดทรายครบแล้วทุกเม็ด คำบอกอย่างนี้มีเจตนาอย่างไรไม่ทราบ แต่ที่แน่ชัดชาติพันธ์ของคนลุ่มน้ำโขงทั้งซ้ายและขวามาลงหลักปักฐาน ในภาคกลาง ของประเทศไทยหลายร้อยปีแล้ว ส่วนใหญ่มาโดยการถูกเกณฑ์ ซึ่งเป็นผลที่เกิดหลังสงครามในนครเวียงจันทน์หรือจำปาศักดิ์ ย่าทวดซึ่งผมไม่รู้จักหน้าตา แต่แม่บอกว่าเป็นสาวจำปาศักดิ์ อันทวดได้พาเข้ามา แต่ครั้งร่วมทัพไทยไปจำปาศักดิ์ ในรัชสมัย ร.๓  ญาติพี่น้องส่วนหนึ่งที่ผมไม่รู้จักว่ามีใครมั่ง

ใจเมืองของแก่น เมื่อเห็นป้ายโฆษณาขายหมู่บ้านจัดสรรว่า หมู่บ้านดีอยู่ริมใจเมือง ท่านคิดว่าใจเมืองนั้นเป็นอย่างไร โดยเฉพาะกรุงเทพฯ ใจเมืองนั้นอยู่ที่ไหน ใจเมืองในที่นี้คงจะหมายถึงกลางเมืองซึ่งก็คือบริเวณ เจริญเติบโต สุดขีดของเมืองหนึ่ง ๆ จนถือเป็นหัวใจของเมืองได้ พื้นที่ต่อไปนี้พอจะเป็นใจเมืองได้ไหม เยาวราช สีลม ปทุมวัน ประตูน้ำ สะพานควาย ลาดพร้าว หัวหมาก วงเวียนใหญ่

แด่คนรักป่าด้วยความหวัง ผมทิ้งท้ายอย่างไร้ความหวังไว้ใน “แด่คนรักป่าด้วยดวงใจเศร้า” ฉบับ ๕๗๗ ว่า “อยากถามสวรรค์ จะมีผู้ใดไหมลงมาพิทักษ์ป่าเอาไว้” ไม่มีคำตอบจากสวรรค์ ผมเขียนเรื่องนี้เมื่อวันที่ ๒๖ กุมภาพันธ์ (เขียนล่วงหน้าด้วยเหตุผลของการส่งต้นฉบับ) ก่อนข่าวระงับสัมปทานป่าไม้ในท้องที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอนจะตูมตามขึ้นมา สงสัยว่า พล.อ. หาญ ลีนานนท์ คือคนที่สวรรค์ส่งมาหรือเปล่า

ไตรรัตน์อุดมมงคลสุข หลวงพ่ออุตตมะ วัดวังก์วิเวการาม คุณอภิรักษ์ จุฬาสินนท์ มีหนังสือไปถึงผม เพื่อประชาสัมพันธ์วัตถุมงคลที่ดีเยี่ยมที่สุดอีกรุ่นหนึ่งในรอบปีนี้ เชิญอ่าน ร่วมบุญกับหลวงพ่ออุตตมะ ออกพรรษาทุกปี ไม่มีอิ่มอะไรจะเท่าอิ่มบุญเท่ากับที่ได้ร่วมทอดกฐินหรือผ้าป่าซึ่งเป็น กิจกรรมที่เราชาวพุทธได้ปฏิบัติมาอย่างต่อเนื่อง ยิ่งได้ร่วมทำบุญกุศลกับพระมหาเถระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบยิ่งอิ่มใหญ่ มหาเจดีย์พุทธคยา เป็นมหาเจดีย์ที่สร้างไว้เป็นอนุสรณ์ระลึกของหลวงพ่ออุตตมะซึ่งท่านได้ อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศศรีลังกามาประดิษฐานไว้ที่นี่ มหาเจดีย์แห่งนี้สร้างขึ้นหลายปีมาแล้วที่ริมฝั่งแม่น้ำรันตี กาลเวลาทำให้มหาเจดีย์ทรุดโทรมลงไป หลวงพ่ออุตตมะจึงมีดำริให้บูรณะปฏิสังขรณ์กันใหม่ด้วยปัจจุบันนี้มหาเจดีย์ พุทธคยาได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของอำเภอสังขละ

ยุคของหมอตำแย ตัดรกด้วยผิวไม้ไผ่ก่อนสมัยมีดผ่าตัดของสูติแพทย์ ทารกเพิ่งเกิดมาร้องแว้แรก หากเป็นชายจะมีผู้จัดสมุดดินสอมาวางไว้ข้าง ๆ และ หากเป็นหญิงก็จะวางด้าย กับเข็มไว้ข้างกาย สมุดดินสอ ให้ความหมายในการศึกษาวิชาความรู้เพื่อไปสู่การเป็นเจ้าคนนายคนด้ายกับเข็มบอก อนาคตอันหลีกเลี่ยงได้ยากของงานบ้านงานเรือน คนจีนสนับสนุนบุตรชายให้เล่าเรียนเขียนอ่านหรือไม่ก็ให้เป็นทายาทสืบทอดอาชีพ ส่วนบุตรี ให้อยู่ในครัวปรุงอาหารและทำงานบ้าน บุตรชายสืบสกุลให้ตนเอง แต่บุตรีสืบสกุลให้ผู้อื่น คนอีสานจูงมือบุตรชายไปสู่ท้องนา ออกไปหาอาชีพเลี้ยงตน แล้วก็เลี้ยงครอบครัวของตนในวันหน้า ส่วนอีนางผู้หญิงก็คอยที่เรือนและเรียนงานปรุงอาหารและปั่นฝ้ายทอหูก

ฝนแห่งศรัทธา ภปร.ปู่แหวน ฝนเดือน 9 เพิ่งตกใส่ท้องนาบ้านห้วยไผ่ มันเป็นยางลบก้อนแรกของปีนี้มาลบรอยแตกระแหงของผืนดิน ก่อนข้าวคอยฝนก็เป็นดินท้องนาคอย ชาวนาผู้มีนาผืนจ้อยเป็นกระดาษผูกดวงดีดวงร้าย โดยมีฝนเป็นผู้กำชะตาชีวิตนั่นแหละผู้คอยยิ่งกว่า ผลึกเกลือที่จับขอบตาชาวนามองฟ้าหน้าแล้งตลอดเก้าเดือน เพิ่งถูกน้ำฟ้าชำระออกไป ฝนที่อาบหน้ายังทำความชุ่มฉ่ำให้แก่ดวงตาอันกำลังหมดหวังให้มีหวัง ควายผอมโซสะบัดเขากึงกัง ดีดแข้งขาร่าเริงรับฤดูที่มันจะอ้วนพีและไม่เกี่ยงงอน เมื่อถูกจูงออกไปท้องนา ฝนมีมือกวักหยอย ๆ เรียกชาวนาออกไปสร้างอาชีพในท้องทุ่ง หลวงพ่อเที่ยงศิษย์เก่าหลวงพ่อชา กล่าวว่า“ต้องปฏิบัติให้ตรงอย่างชาวนา